Sorry, no results.
Please try another keyword
- Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε 07.04.2024
00:00

Θα πω… θα πω καλησπέρα. Θα πω μερικά λογάκια για τον καλεσμένο μου, για τον οποίο χαίρομαι πολύ που τον φιλοξενώ σήμερα. Ο Γιώργος. Ο Γιώργος Παχής, μόνο παχύς δεν είναι, ένα απλό παιδί, απλός άνθρωπος, ταπεινός, ευγενικός, πρόθυμος ν’ ακούσει και να κάνει κουβέντα με τον διπλανό του…εε…. Ο Γιώργος παίζει από μικρός μπουζούκι κι όταν τον βλέπω και τον ακούν να παίζει, δεν είναι μόνος του. Έχει παρέα και το μπουζούκι του και είναι απόλυτα συγκεντρωμένος και σίγουρος γι’ αυτό που θα παίξει. Γεια σου Γιώργο
Γεια σου Μηνά
Λοιπόν, για να ξεκινήσουμε, θα ήθελα πρώτα να μας πεις, έτσι λίγα πράγματα για τον εαυτό σου. Για παράδειγμα, πότε γεννήθηκες και που;
Λοιπόν, εγώ γεννήθηκα 28 Σεπτεμβρίου το ’99 ε… στη Σύρο. Ε από ‘κει και πέρα ο πατέρας μου είναι απ’ τα Τρίκαλα από ένα χωριό παραέξω, τη Φανερωμένη κι η μάνα μου ήταν εδώ. Μεγάλωσε στη Σύρο. Ο παππούς ήταν απ’ την Κρήτη. Ε κι από ΄κει και πέρα κύλησε έτσι. Ξεκίνησα μετά..
Έχεις αδέρφια;
Έχω, έχω. Μια μικρή αδερφή. Τώρα σπουδάζει είναι… είναι Ρόδο τελοσπάντων… Ε… κι από ‘κει και πέρα… μετά ξεκίνησα, σε μικρή ηλικία δηλαδή, άκουσα βασικά ένα ξάδερφο μου, τον Διονύση Σαρτζετάκη τον λένε, πλέον δεν ασχολείται με τη μουσική. Ε… και πήγαινε τότε στον Δακρότση αν θυμάσαι που ‘χε μια σχολή έτσι, με 4χορδο, μπουζούκια, κιθάρες… τα πάντα. Ε….
Αυτός ήταν εκεί στον Αϊ Γιώργη ε;
Ναι, ναι, ναι! Δεν πήγαινα εγώ. Εγώ άκουγα τον ξάδερφο μου στο σπίτι
Α! Οκ!
Τελοσπάντων, και ναι, κάπως έτσι ξεκίνησα
Με τον Σαρτζετάκη ήμασταν… ε… συμμαθητές
Α ναι ε;!
Ναι!
Σου λέω, αυτό, και έπαιζε τότε 4χορδο κι είχε κι έναν τζουρά. Μετά ‘νταξει, τα παράτησε τελείως
Ναι! Εδώ Σύρο μεγάλωσες;
Ναι εδώ κατά βάση, και πήγαινα Πάσχα και μερικά καλοκαίρια, πήγαινα να δω την γιαγιά στα Τρίκαλα εκεί στο χωριό. Οπότε εδώ κυρίως ότι έκανα
Εδώ Δημοτικό, εδώ Γυμνάσιο, εδώ Λύκειο. Εδώ στη Σύρο
Ναι εδώ κανονικά, και φίλους και απ’ όλα!
Και… σε τι ηλικία ξεκίνησες να παίζεις μουσική; Θυμάσαι;
Ναι αυτό που σου λέω. Δηλαδή… το περιστατικό με τον ξάδερφο μου. Ε… τον άκουγα σε γιορτές ή που μαζευόμασταν οικογενειακά και… πήγαινε, επειδή ντρεπόταν ο Διονύσης ήταν μικρός, και τότε… και πήγαινε με τον παππού μέσα σ’ ένα δωμάτιο, μια κρεβατοκάμαρα και παίζανε διάφορα τότε που μαθαίνανε, κυρίως Μάρκο.
Ο παππούς τι έπαιζε;
Ο παππούς τραγουδούσε μόνο!
Α! Τραγουδούσε
Ναι! Του άρε… του άρεσε πάρα πολύ να τραγουδάει
Οκ
Κι ακόμα… ε…
Της… ε… απ’ την Κρήτη που είπαμε
Ναι, ο πατέρας την μάνας μου. Οπότε ξεκίνησε, έπαιζε ο Διονύσης, ξέρω ‘γω, διάφορα του Μάρκου, τα πιο απλά, Μαύρα μάτια, Ζηλιάρικα.. ε… και τραγουδούσε ο παππούς κι από ‘κει άκουσα, ξέρεις… πρώτη φορά κι αυτά. Κι έτυχε τότε να ‘ναι συμμαθητές με τον Αρίστο τον Βαμβακούση. Που τώρα είναι στη σχολή… «Εν χορδαίς κι οργάνοις» άκουσε…
Συμμαθητές;
Ήταν συμμαθητές με την μάνα μου ο Αρίστος τότε
Α! Μάλιστα!
Και λέει: «Ρε Γιώργο»… επειδή της το ‘λεγα συνέχεια. Μου λέει: «Δεν θες να ξεκινήσεις μαθήματα και βλέπεις» Ε.. και βρήκα μετά ότι ήτανε ο Αρίστος στην Αθήνα και έπαιζε με τον Πάπππο, ασχολούνταν. Κι ήταν…. Ανεβοκατέβαινε πάνω – κάτω, Σύρο – Αθήνα, ε.., κι έτσι ξεκίνησε να έρχεται σπίτι… ξέρεις. Δεν πήγαινα. Τότε δεν είχε ούτε σχολή, ούτε εργαστήριο. Τίποτα. Ο Αρίστος
Ναι!
Ε, κι ερχότανε σπίτι μου μια φορά την βδομάδα, αυτό!
Άρα με τον Αρίστο ξεκίνησες!
Ναι, ναι! Ήταν.. ε.. Αυτό δηλαδή, με ‘βαλε σιγά – σιγά, έμαθα πράγματα, τεχνικές, απ’ όλα!
Ηλικία περίπου; Ξέρω ‘γω… 8 – 9 χρονών; 10;
Ε… Πέμπτη – Έκτη Δημοτικού πρέπει να ήμουν. Η πρώτη χρονιά που είχα ξεκινήσει
Δέκα χρονών
Ναι, ναι
Δέκα, έντεκα
Κάπου εκεί
Και τι κάνατε; Πως σου ‘δειχνε;… Τεχνική; Τραγούδια; Πως ξεκινήσατε; Θυμάσαι καθόλου τα πρώτα μαθήματα ή;
Ε… Κυρίως ‘ντάξει.. Μου ‘δειξε πως να κρατάω το όργανο. Πως να το πω.. δηλαδή…. Παιδάκι τώρα εγώ, δεν ήξερα. Ότι είχα δει από τον Διονύση δηλαδή. Φωτογραφικά. Το ‘πιασα πάντως. Μου ‘δειξε πως να πιάνω, μετά, την πένα. Βασικά πράγματα… ε… και δεν μου ξεκίνησε θεωρία. Δηλαδή που ‘πε: «Ξέρω ‘γω.. θες να ξεκινήσουμε;» Και με ξεκίνησε απ’ το πιο απλό τραγούδι. Πρώτα νομίζω είχα μάθει το… της Ευδοκίας το ζεϊμπέκικο
Οκ!
Και μετά… τη Φραγκοσυριανή έπιασα. Και σκάλιζα σιγά, σιγά ξέρεις εκεί πέρα για μήνες! Και μέναμε σε συγκεκριμένα τραγούδια. Δεν προχωρούσε… ξέρεις
Και πως τα… τα δουλεύατε; Κομμάτι – κομμάτι, λεπτομέρεια, νότα – νότα; Ε;…
Ναι, για παράδειγμα
Γιατί μένατε τόσο πολύ σε ένα κομμάτι. Καλά κάνατε κατά τι άποψη μου, αλλά ναι, γιατί;
Ε.. κοίτα… Η επανάληψη νομίζω είναι βασικό σημείο, ξέρεις, γενικά για να μάθεις κάτι. Είναι βασικό σημείο εκμάθησης, οπότε με την επανάληψη και την τριβή, ξέρεις, εγώ το παρατηρούσα πως έπαιζε. Λέω: «Πως κρατάει την πένα;» Ξέρεις, μπαίνεις σ’ αυτή την διαδικασία. Καθόταν πάντα απέναντι… και τώρα δηλαδή αυτό γίνεται με τους μαθητές. Και παρατηρεί ο μαθητής πως παίζει ο δάσκαλος. Αν δεν παρατηρείς, μ’ έκοβε και μου λέει: «Όχι, δεν τ’ άκουσες καλά αυτό» Ξέρεις, μου ‘παιζε μια φράση, την έπαιζα κι εγώ. Έκανα μια λάθος νότα για παράδειγμα, αντί για Φα έπαιζα Φα δίεση σ’ ένα σημείο. Ξανά η ίδια φράση. Μ’ έκοβε, μου έλεγε: «Σταμάτα, ξανά το ίδιο». Ε… και σιγά – σιγά ξέρεις, περνούσε το κομμάτι
Δες την πενιά, δες τη μελωδία…
Ναι σε σταματούσε επιτόπου και το ίδιο. Για πολύ καιρό αυτό το πράγμα. Και … ξέρεις…. Σου ‘μενε στο κεφάλι ρε παιδί μου. Σου αποτυπωνόταν.
Ναι… στο… εσύ μελετούσες σπίτι ή ήσουν από αυτούς που δεν πολύ μελετάνε; Τι έκανες;
Ε κοίτα. Αυτό έχει πάρα πολλές φάσεις. Πέρασα βασικά απ’ αυτό το σημείο. Στις αρχές παιδάκι έπαιζα μόνο αυτά, ξέρεις αυτό που μου ‘δειχνε. Ε… μελετούσα σε φυσιολογικό στάδιο. Έπαιζα μια ώρα απ’ όλη τη μέρα, ξέρω ‘γω, που ήθελε. Μετά έπαιζα, ήμουνα παιδάκι
Ναι, μια χαρά!
Στο γυμνάσιο το είχα παρατήσει. Δεν έπαιζα καθόλου. Και έτυχε εκείνο το καλοκαίρι που θα ‘κλεινα… θα ξεκίναγε ο δεύτερος χρόνος που δεν θα ‘παιζα και βρήκα τον Αρίστο, εγώ έμενα στο Κίνι, ρε παιδί μου, τα καλοκαίρια, κι είχε περάσει απ’ το Κίνι με την γυναίκα του και μου ‘πε: «Δεν θα ξανάρθεις;» Είχε ανοίξει ένα εργαστήριο, είχα περάσει ένα – δυο χρόνια που παίζαμε και μου λέει: «Δεν έρχεσαι που ‘ ναι και κάτι παιδιά αν θέλεις να παίξουμε;» Και ξαναμπήκα στο τρυπάκι μετά να παίζω. Και εκεί άρχισα να μελετάω ακόμα πιο πολύ. Στο γυμνάσιο πάλι μετά απ’ αυτό το μικρό διάλειμμα και γνώρισα Θεόφιλο, Λαυρέντη, Παντελή Ρούσσο. Είναι ένα παιδί που ‘χει σταματήσει τώρα
Τι σε ‘κανε να μελετήσεις πιο πολύ;
Ε…
Ή απλά έγινε η παύση και…
Μετά ήταν
Ξεκουράστηκες και…
Η παρέα. Η παρέα με ‘κανε. Γιατί ξέρεις, όταν μελετάει ο άλλος λες «Πάμε να γίνω κι εγώ καλύτερος» και… παίρνεις ρε παιδί μου πατήματα πως να το πω… ναι. Και εξελίσσεσαι μετά μαζί με το άλλον ξέρεις…
Είναι πάντα… όταν παίζεις και με άλλους είναι πάντα πιο…
Ναι ρε. Σίγουρα
Σε σπρώχνει να μελετήσεις, να ακούσεις
Ναι ρε. Καμία σχέση. Ενώ όταν είσαι μόνος σου ‘ντάξει, θα βγάλεις κάποια πράγματα, αλλά ξέρεις ρε παιδί μου είναι σωστό; Σωστό με την έννοια.. θα κολλήσεις με τον άλλον; Ξέρεις… Θα ‘χετε μια επικοινωνία μαζί;
Όχι – όχι, ναι!
Ναι, είναι άλλο πράγμα. Τελείως άλλο
Θυμάσαι μήπως την πρώτη φορά που έπαιξες μπροστά σε κόσμο;
Πρώτη – πρώτη φορά τώρα ακριβώς όχι. Αλλά θυμάμαι ότι κάναμε κάτι… γιορτές ξέρεις, 25η Μαρτίου, 28η Οκτωβρίου στο σχολείο και… στο Δημοτικό, ξέρω ‘γω απ’ τις πρώτες φορές, ναι θυμάμαι έτσι κάποια σκηνικά. Λίγο, ίσα – ίσα
Οκ, ωραία! Οι γονείς σου παίζουνε μουσικά όργανα τώρα; Καθόλου; Παίζανε; Παίζουνε; Ασχολούνται καθόλου;
Μπα… Ούτε η μάνα μου ούτε ο πατέρας μου δε… Ο παππούς του μπαμπά μου ήταν βοσκός και μου ‘λεγε ότι… του άρεσε ρε παιδί μου… έπαιζε φλογέρα, αυτό! Καμία, δεν έχω ακούσει κάτι άλλο από την οικογένεια μου να παίζουν έτσι, κάποιο όργανο.
Αλλά ακούνε… ακούνε μουσική στο σπίτι;
Ναι! Από παιδάκι άκουγα, διάφορα ρε παιδί μου. Ο πατέρας μου π.χ. είχε… είχε κυκλοφορήσει κι ένας… ένα CD της Αρβανιτάκης που ‘παιζε διάφορα. Και ρεμπέτικα και πιο λαϊκά και πιο έντεχνα μετά. Αυτό μου ‘χει μείνει πιο πολύ από παιδί
Το έβαζε να το ακούσει ε;
Συχνά ναι, στο αυτοκίνητο. Πηγαίναμε βόλτες, κι έβαζε. Ξυλούρη έβαζε κι ακούγαμε. Του Ξαρχάκου «Τα ωραία κομμάτια». Μου ‘χει μείνει το… Αχ ένα κομμάτι που λέει… για μια κοπέλα μ’ έναν πειρατή, πολύ γνωστό. Αχ, τελοσπάντων. Ένα πολύ γνωστό κομμάτι
Του μικρούτσικου μου ‘ρχετε ένα
Ναι
Μελοποιημένο
Τελοσπάντων.. ναι… ναι διάφορα τέτοια
Μελοποιημένος Καβάφης
Ναι, ποιο;
Το «Καραντί»
Δεν το ξέρω. Στείλ’ το να το κάνω, αν θες
Ναι αμέ!
Να το ταιριάξουμε και με μπουζούκια και με κλαρίνο. Να το κάνουμε καινούριο
«Το καραντί, το καραντί θα μας….» πως πάει; Ε… ναι, άλλον είναι το «Καραντί» Και άλλο το «Το μαχαίρι το σφιγμένο» Ναι θα στο στείλω
Στειλ’ το
Στους γονείς σου έπαιζες μουσική καθόλου; Σου λέγανε να παίξεις μπροστά τους ή;
Ω ναι! Συνέχεια. Αφού και τώρα
Άντε ρε!
Έχω πάρει ένα βιολί… Με είχε κολλήσει ο Γιώργος ο Χατζηγεωργίου, ρε
Ναι
Και είχα πάει να τον ακούσω στο μαγαζί και λέω: «Θα ξεκινήσω βιολί» Τελοσπάντων, άσχετο αυτό. Ε… ήθελα να πιαστώ στο ότι ακούνε συνέχεια, ξέρεις. Ακούνε και τα φάλτσα, τα πάντα. Και τώρα ειδικά με το βιολί!
Ναι δύσκολο
Και χωρίς να μου το ζητήσουν δηλαδή, μ’ ακούνε. Αλλά και στα οικογενειακά τραπέζια λένε «Δεν το φέρνεις;» Αλλά στα οικογενειακά δεν πάω. Ξέρεις, δεν το νιώθω να παίξω. Αλλά συνέχεια μου λένε
Ναι και σαν πιο μικρός εννοώ. Όταν ξέρω ‘γω, ήσουν Γυμνάσιο, Λύκειο
Ναι, ναι!
Σου λέγανε παίξε μας, παίξε μας λίγο;
Ναι – ναι συνέχεια! Και τότε με τον παππού που σου ‘λεγα στις αρχές, έπαιζα και με τον Διονύση μαζί. Είχα ξεκινήσει με τον Διονύση και τραγουδούσαμε… τραγουδούσαμε… ξέρεις. Τα παιδάκια τώρα, κυρίως ο παππούς. Ναι, ναι ήτανε ωραία. Πλάκα είχε!
‘Νταξει, κι εσείς τραγουδάγατε αλλά προσπαθούσατε. Μια έτσι ερωτησούλα πιο εσωτερική. Όταν ε… γινόταν ας πούμε, σε μια παρέα, σε μια κουβέντα ότι παίζεις μπουζούκι… πως ένοιωθες; Ας πούμε… ένοιωθες ωραία, ένοιωθες υπερηφάνεια ότι παίζεις αυτό το όργανο;
Ναι… ε… κοίτα… Γενικά τώρα… έτσι όπως το σκέφτομαι εγώ όταν ο άλλος καταλαβαίνω ότι μ’ ακούει την ώρα που παίζω είτε είναι σε παρέα είτε ξέρεις, είναι λίγο πιο επίσημο, αισθάνομαι ρε παιδί μου, ξέρεις, ότι σέβεται αυτό που γίνεται εκείνη την στιγμή. Ξέρεις. Και τότε… θα παίξω διαφορετικά από άλλες φορές. Όχι διαφορετικά… με την έννοια ότι… λέω: «Αφού με ακούει ο άλλος, ο ακροατής θα μ’ ακούσει, ας ΄΄βγάλω΄΄ και κάτι παραπάνω» και μου βγαίνει μόνο του, ξέρεις. Θα παίξεις και το παραπάνω και το λίγο πιο… σου βγαίνει το αίσθημα πιο εύκολα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς.
Όταν … ε… νοιώθεις εκείνη τη στιγμή ότι… τους χρωστάς ας πούμε σε εισαγωγικά. Ότι έχει..
Ναι, ναι
Έρθει να σ’ ακούσει, ξέρω ‘γω, οπότε…
Ναι κάπως έτσι
Να του το ανταποδώσεις κάπως
Ναι, αφού… Όχι αφού μ’ ακούει. Έχει κάτσει και προσέχει. Και αν δω ότι του αρέσει κι όλας, ξέρεις κάνει… δείχνει χαρούμενος ξέρω ‘γω και του αρέσει, μετά πάνε όλα αυτόματα ρε παιδί μου. Δηλαδή ξέρεις… αφού του αρέσει, μ’ αρέσει κι εμένα και σου βγαίνουν πραγματάκια. Αυτό που λες μετά «Ρε… πως παίξαμε έτσι» ξέρω ‘γω ή «Πως βγήκε τόσο ωραίο» Αυτό, αυτό το πράγμα είναι… Όταν νοιώθει τον άλλον ότι του αρέσει, σου βγαίνει αυτόματα
Ελευθερώνεσαι λιγάκι
Ελευθερώνεσαι, ναι
Κάπως, ναι
Δεν σκέφτεσαι ότι: «Τι θα παίξω εδώ, τι θα κάνω;»
Μάλιστα! Ε… Δηλαδή επηρεάζει… υπάρχει μια επιρροή μεταξύ μουσικής και ακροατηρίου. Ναι σίγουρα
Υπάρχει έτσι μια, μια αλληλεπίδραση
Και πως, και πως πιστεύεις ότι επηρεάζει η μουσική τον ακροατή; Τον ακροατή παράδειγμα… όχι μόνο εσύ όταν… όταν παίζεις εσύ, για αρχή, πες μας. Τον κάνει, ξέρω ‘γω, τον κάνει να χαίρεται;
Ναι, ε…
Να στεναχωρείτε; Γιατί έρχεται κάποιος να σας ακούσει σε ένα μαγαζί;
Τώρα μου ‘δωσες μια πάσα για να σου πω για τον ε… θυμάσαι το μαγαζί του Μαρίνου πάνω στην Άνω Σύρο;
Στην Άνω Σύρο, ναι!
Αυτό κάνει πάρα πολύ καλά, μπορεί και ψυχολογεί άτομα, ο Κώστα ο Δουμουλιάκας. Δηλαδή, πήγαινα να τον ακούσω τότε, θυμάμαι, πριν πόσα χρόνια. Πρέπει να έχουν πάει 4 – 5 χρόνια από τότε που ‘χει κλείσει ο Μαρίνος. Αυτός ο άνθρωπος, δηλαδή είναι, ‘ ντάξει… Αυτό που λέμε ρεμπέτης ρε παιδί μου, Δηλαδή, τί; Δηλαδή είχε επικοινωνία με τον κόσμο, με τους μουσικούς. Μπορούσε κι έπαιζε, παίχτης!… ε… ταξίμια, τα πάντα. Μπορεί, μπορούσε και ψυχολογούσε το κόσμο και κάθε φορά, τον έπαιρνε μαζί του. Δηλαδή, άλλες φορές έβαζε, ξέρω ‘γω, μόνο χαρούμενα να στο πω κι έτσι, δηλαδή… ματζόρε, τέτοια διάφορα
Ναι – ναι!
Άλλες φορές έβαζε… πιο καταθλιπτικά. Αλλά πάντα το… Δηλαδή ήταν όλοι πάνω στον Δουμουλιάκα, πως να στο πω; Είναι αυτό που λες ότι: «Τελικά..»
Μάλιστα!
«Τελικά πρέπει να … τον ψυχολογήσεις τον άλλον για να τον τραβήξεις» Μεγάλη δουλειά αυτό. Πολύ μεγάλη δουλειά
Και δύσκολο
Ναι – ναι – ναι – ναι. Κι αυτό το είχα παρατηρήσει στον Δουμουλιάκα. Πολύ μεγάλος!
Δουμουλιάκας… ε… είχε έρθει για δύο – τρία χρόνια στη Σύρο ε; Ερχόταν κάθε καλοκαίρι απ’ όσο θυμάμαι
Ναι! Πρέπει, πρέπει να ‘ρθε. Συνεχόμενα είχε έρθει κι όλας!
Τώρα αυτό που είπα έτσι για.. για καλοκαίρι… ε… θέλω από την… απ’ την πλευρά σου λίγο να μας πεις αν μπορεί κάποιος να ζήσει στη Σύρο… από μόνο… ως μουσικός. Να ζήσει απ’ τη μουσική. Για πες μας την άποψη σου
Πιστεύω ότι, τα μαγαζιά πλέον που υπάρχουνε στη Σύρο τα οποία μπορούν να υποστηρίζουνε, τώρα θα σου πω για το δικό μου το κομμάτι, τα ρεμπέτικα. Αυτά που παίζω, νομίζω δεν υπάρχουν. Έτσι για να μπορέσουν οι μουσικοί που υπάρχουν τώρα αυτή τη στιγμή στο νησί να ζήσουνε ρε παιδί μου, αξιοπρεπώς. Δε, δε μπορεί να το υποστηρίξει το νησί. Δυστυχώς! Και δυστυχώς γιατί έχουνε κλείσει
Πόσα είναι, ναι, για πες
Έχουνε κλείσει όλα… στην Άνω Σύρο, για παράδειγμα. Που ‘ναι η γενέτειρα του Μάρκου, ξέρω ‘γω. Λες Μάρκο και ακούγεται στα πέρατα του κόσμου, ξέρω ‘γω, τ’ όνομα του. Δεν, δεν έχουνε ένα μαγαζί να παίξει ρεμπέτικα. Κι όχι ρεμπέτικα, ας είναι και παραδοσιακά ρε παιδί μου. Του νησιού τραγούδια. Κρίμα. Δηλαδή πιστεύω ότι πρέπει…
Ούτε καλοκαίρι έχει;
Καλοκαίρι έχει κάτω στο λιμάνι. Έχουνε μείνει 2 -3 μαγαζάκια. Το «Λαουτάρι», «Της Μαρίτσας» Ήταν ένα άλλο που παίζανε.. πιο άλλο είναι, Δύο – τρία μαγαζιά είναι.. «Ο Βολικάκης», «Η Νησιώτισσα» δηλαδή. Δεν ξέρω αν ξέρεις που ‘ναι αυτό;
Ναι – ναι ξέρω που είναι
Ναι
«Βολικάκης»…ε… Καλοκαίρι βάζουν λίγο πιο πολύ, απ’ όσο ξέρω, ζωντανή μουσική. Και το «Πέτρινο» βάζει που και που
Και το «Πέτρινο» βάζει ναι
Ε…
Είναι κι ένα άλλο στο στενό, στα μανάβικα μέσα!
«Το μικράκι»… όχι «Το μικράκι»
Που είναι το «Seven»; Το ακριβώς προηγούμενο. Είναι το «Seven», ο «Τζώρτζης» κι άλλο ένα. Κι αυτό βάζει μουσική τα καλοκαίρια
Ναι
Στα μανάβικα μέσα. Κι εμένα μου διαφεύγει τώρα
«Στη Μαριώ», «Στης Μαρίτσας» όχι «Στης Μαρίτσας» είναι άλλο
Ναι είναι άλλο
Ε… ναι εντάξει, δίπλα στο «Σοκάκι της Ευτυχίας»
Ακριβώς, ναι
Εκεί ναι. Και η πλάκα είναι ότι αυτό το μαγαζί όποτε βάζει μουσική, έχει πολύ, έχει… γεμίζει. Γεμίζει
Ναι πιστεύω
Δηλαδή, θέλω να πω, βάζοντας ζωντανή μουσική.. ε… συνήθως έρχεται και περισσότερος κόσμος!
Ναι
Συνήθως
Ναι και σε αυτό το σημείο είναι στενά, ξέρεις, είναι πολύ στενό. Οπότε εγκλωβίζεται ο ήχος και είναι πιο… σε σχέση με άλλα μαγαζιά ρε παιδί μου, οπότε, πιστεύω γι’ αυτό πάει κι ο κόσμος πιο πολύ. Είναι πιο συγκεντρωμένος ο ήχος, οπότε. Συμφέρει
Άρα είναι κάπως δύσκολο να ζήσεις μόνο απ’ αυτό εδώ Σύρο
Για την ώρα πιστεύω ναι. Αλλά νομίζω ότι άμα γίνει έτσι μια συλλογική προσπάθεια, έτσι από εμάς τους μουσικούς.. Κάτι να κάνουμε μια… να το πω έτσι, αίτηση, πως να το πω; … στον Δήμο. Κάπως να υπάρχει, ρε παιδί μου, μια υποστήριξη, κάπως, να μπορούμε να παίζουμε είτε σε εκδηλώσεις είτε σε μαγαζιά. Οτιδήποτε είναι αυτό. Γιατί είναι κρίμα. Υπάρχει πολύ μαγιά στο νησί και πιστεύω θα συνεχίσει να υπάρχει
Θέλει, θέλει γερό στομάχι. Εσύ τι άλλη δουλειά κάνεις για να μπορέσεις να συντηρήσει εδώ πέρα;
Ε… εγώ που και που κάνω σεζόν, Πρόπερσι είχα πάει σ’ ένα μαγαζί σαν σερβιτόρος. Ε… και τώρα αυτό. Άμα πιάσω κανα μεροκάματο στη μουσική. Τελειώνω και με τη σχολή τώρα σιγά – σιγά που έχει εδώ στη Σύρο, και λέω να φύγω και Αθήνα κάποια στιγμή. Τώρα μόλις το τελειώσω, να κάνω και τον στρατό μου. Δεν τα ‘χω κάνει αυτό
Θα πας Αθήνα; Με το καλό. Θα πας Αθήνα μόνιμα η;
Μόνιμα με την έννοια να πάρω κι άλλες εμπειρίες. Έχει κι εκεί μουσίκαρους, ρε παιδί μου, να παρακολουθήσω. Ε… και εννοείται πως θα γυρνάω εδώ στη Σύρο και στο μέλλον λέω να κάτσω κι εδώ. Να μην ξαναφύγω. Αλλά τώρα θέλω να γυρίσω
Είναι ωραία εδώ στο νησί. Είναι πολύ ωραία. Για πες μας τώρα. Μια συναυλία που σ’ έχει…. Στιγματίσει. Που έχεις ακούσει κάποια, μια ζωντανή μουσική, μια ζωντανή συναυλία. Κάποιον έτσι, κάποιον που να λες, να το έχεις στο μυαλό σου, σαν μνήμη, μια καλή μνήμη όμως.
Ε… θα ‘λεγα ε… μια συναυλία που ‘χε κάνει ο Ξαρχάκος. Που ‘χει κάνει «Κατά Μάρκον», «Κατά Χατζηδάκη». Δηλαδή σε ενότητες διάφορα κομμάτια. Το καθένα, «Κατά Μάρκον» του Μάρκου ε… είχε κάνει 3 – 4 ενότητες και κατάληγε στον Ξαρχάκο και είχε κάνει διάφορα. Είχε τις συνθέσεις του και των αλλονών κι έκανε ε… τ’ άλλαζε τα κομμάτια ρε παιδί μου. Τα ενορχήστρωνε
Ναι, οκ!
Και μου ‘χε μείνει από τη συναυλία, καλά όλη η συναυλία μου ‘χει μείνει, και μου ‘χει μείνει στου Μάρκου το κομμάτι «Τα ζηλιάρικα σου μάτια» το ‘χε κάνει ένα πράγμα ρε παιδί μου σαν, πως ακούς μια συμφωνική ορχήστρα αλλά είχε μόνο μέσα μπουζούκια ακορντεόν πιάνο κ’ μπάσο. Αυτά! Τίποτ’ άλλο.
Οκ
Κι άκουγες τα πάντα ρε παιδί μου, Ναι μου ‘χε μείνει αυτό το σημείο. Θα στο στείλω. Υπάρχει και βιντεάκι που παίζει αυτό το περίεργο
Σαν όμως ε… αυτό, σαν έτσι ένα σύνολο ήταν. Οργανοπαίκτη, έναν οργανοπαίκτη που να σου έχει μείνει ξέρω ‘γω και να λες « Τι φοβερά που έπαιξε» ξέρω ‘γω
Τον Δουμουλιάκα θα σου πω και πάλι
Τον Δουμουλιάκα, εντάξει
Τον Δουμουλιάκα, με τα μέχρι τώρα που ‘χω. Γιατί… σου λέω, πήγαινα εκεί κάθε Κυριακή και δεν υπήρχε ο άνθρωπος. Ήταν όλα αυτά που σου ‘πα και πριν. Δεν υπήρχε. Ήταν μια πηγή γνώσης, δηλαδή, να πας εκεί να δεις τι κάνει, πως συμπεριφέρεται, πως παίζει!
Και σου άρεσε αυτό
Ναι, ναι και… παίρνεις πολλά πράγματα ρε παιδί μου, είχα κάτσει και μερικές φορές δίπλα του όλοι μαζί δηλαδή και τα παιδιά, ο Θεόφιλος, όλοι είχαμε κάτσει δίπλα του κι ο Αλέκος είχε πάει, το παιδί που παίζει κιθάρα τώρα, και κιθάρα. Κι αυτός τα πάντα παίζει. Ναι, όλοι δίπλα του για να πάρεις πράγματα
Δια βίου μάθησης να πούμε
Ναι, ναι, ναι, αυτό ακριβώς. Αυτό ακριβώς!
Χωρίς νότες, χωρίς παρτιτούρες. Πάνω εκεί στο μεροκάματο
Ναι σχολείο
Πως βγαίνει η δουλειά
Σχολείο μεγάλο και αυτό
Πολύ ωραία. Και πρέπει να έπαιζε πολλές ώρες έτσι; 4 – 5 ώρες!
Ακούραστος. Παραπάνω. Έπαιζε μέχρι
Παραπάνω!
Μερικές φορές έπαιζε μέχρι… μέχρι 5 η ώρα το πρωί. Μου ‘λεγαν τα παιδιά, εγώ δεν είχα κάτσει τόσο πολύ
Ναι
Και μετά πήγαινε και κατέληγε στο «Μποέμ» Τον θυμάσαι; Τον έχεις πετύχει;
Μπα δεν τον έχω πετύχει
Κατέληγε το “Bohem” και μια φορά είχα κάτσει μέχρι το πρωί και μας πήγαινε απ’ την πίσω μεριά του… που είναι η σχολή των εμποροπλοιάρχων, στο Νησάκι, από νησάκι μεριά, κι έβγαινε ο ήλιος κι έλεγε, λιώμα, λιώμα τελείως ήτανε « Κοιτάξτε ρε παιδιά, κοιτάξτε… τι ωραία χρώματα έχει ο ουρανός» και μας μιλούσε εκεί για τα δικά του. Δουμουλιάκας μιλάμε. Απίστευτος
Ωραία
Ωραία. Ωραίος. Ωραίος άνθρωπος
Πολύ ωραία! Θα συνεχίσουμε με το : «Τί είναι για σένα η μουσική;» Έχουμε λίγες ερωτησούλες ακόμα και θα σε ευχαριστήσω για σήμερα
Ωραία
Τι είναι για ‘σένα η μουσική;
Η μουσικέ ε!;… Τι είναι η μουσική. Μουσική είναι.. για μένα θα βάλω πάνω πάνω την παρέα. Δηλαδή να, να έχεις κάποιον άνθρωπο, παρέα, ευχαρίστηση, χαρά, ξέσπασμα μερικές φορές αν έχεις νεύρα ή στεναχώριες. Αντί να πάρεις αντικαταθλιπτικό, παίζεις μουσική
Και ηρεμείς
Και ηρεμείς. Έχω σπάσει αρκετές φορές χορδή. Από…
Και βρίσκεις ένα νόημα, ξέρω ‘γω
Ναι ρε παιδί μου, αλλά μόνος μου. Αυτά τα σημεία γίνονται, δεν μπορείς μπροστά στον κόσμο. Αυτό που λες δεν έχεις όρεξη, θα κάτσεις μέσα λίγο, θα παίξεις μουσική θα σου φύγει. Εμένα μου φεύγει προσωπικά. Ε… Αυτό. Χαρά, ξέσπασμα, παρέα και πάνα πάνω θα βάλω την παρέα γιατί… Εκεί δηλαδή μεταμορφώνεται η μουσική ρε παιδί μου, όταν παίζεις με τον άλλον και καταλαβαίνεις άλλα πράγματα, μπαίνεις σ’ άλλο μονοπάτι και..
Καταλαβαίνω
Γίνεται, Είναι μετά το κάτι το μαγικό, ρε παιδί μου, κάτι που δεν ξέρεις τι θα γίνει. Κι όσο πιο πολλά άτομα είστε και συντονίζετε, είναι μαγεία μετά, δεν υπάρχει. Χορεύω από μέσα μου, ξέρεις είναι απίστευτο.
Φεύγουν όλα τα προβλήματα, κι όλα τα βάσανα
Ακριβώς
Δύο τελευταίες ερωτησούλες. Είναι από το ερωτηματολόγιο του Prust, τελοσπάντων, ε… η πρώτη: «Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;»
Ο μεγαλύτερος μου φόβος ε;… Μη μείνω μόνος
Οκ
Γιατί… αν μείνω μόνος, σε ποιον, με ποιον θα μιλάω, με ποιον θα… δηλαδή πιστεύω, ο άνθρωπος λέμε
Δεν θα έχει το μπουζούκι σου;
Λέμε, ο Αδάμ κι η Εύα, Δεν λέμε ο Αδάμ ή μόνο η Εύα. Λέω για παράδειγμα τώρα, ‘ντάξει.
Ναι, ναι
Θα ‘χω το μπουζούκι μου, σωστό κι αυτό. Κοίτα, σε περίπτωση που ‘χω ακόμα το μπουζούκι, ίσως έμενα μόνος μου. Γιατί θα μιλούσα στο μπουζούκι. Αλλά ναι, να μην μείνω μόνος καθόλου, φίλε. Είναι πολύ άσχημο αυτό. Πάντα πρέπει να ‘χεις κάποιον να στηρίζεσαι
Καλό είναι, ναι. Είναι ωραίο! Σε ποιες περιπτώσεις λες ψέματα; Αν λες ψέματα, μπορεί να μην λες.
Έχω πει. Να μην έχω πει κι εγώ ψέματα; Ε… ίσως όταν ε… Δεν θέλω να στεναχωρήσω κάποιον ε… του λέω ένα, να το πω.. όχι… λευκό ψέμα, δηλαδή, δεν θέλω να τον στεναχωρήσω ακριβώς και δεν θέλω να αποφύγω μια κατάσταση. Να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση κάποιον άνθρωπο. Θα πω ένα ψέμα ή.. θα το πω και παικτικά. Αν πάμε να παίξουμε όλοι μαζί και ήμαστε τρία μπουζούκια, ξέρω ‘γω, εκεί θα κάνω ένα ψέμα, ρε παιδί μου, στο παίξιμο. Δηλαδή δεν πας να δειχτείς στον άλλον, πας για να παίξεις με τον άλλον. Να δεθείτε μαζί. Οπότε δεν χρειάζεται να…
Μεγάλη κουβέντα
Να δείξεις ξέρω ‘γω ότι: «Κοίτα, ντιν, ντι, παίζω ‘γω.» Παίζει 20 νότες. Ωραία μπράβο, τις έπαιξες
Οκ
Οπότε θα
Τις παίζω κι εγώ πες
Ναι, καλύτερα να παίξεις, να παίξουμε όλοι μαζί ρε παιδί μου, ξέρεις, και μαζί να εξελισσόμαστε σαν άνθρωποι μετά, και σαν μουσικοί. Οπότε..
Άρα λευκά ψέματα λες
Λευκά ψέματα, ρε παιδί μου, και κάποια στιγμή δεν θα ‘ναι ψέμα γιατί μετά ο άλλος θα σ’ έχει φτάσει, να το πω τώρα με την μουσική που είπα, είτε παίζει μπουζούκι είτε οτιδήποτε, θα σ’ έχει ξέρω ‘γω… οπότε εκεί σταματάς και παίζεται κανονικά μετά. Και λύνεστε κι οι δυο μαζί, οι τρεις, όσοι είστε, δέκα, είκοσι. Έτσι το βλέπω
Συμφωνική ορχήστρα
Ναι, ναι, θέλω πάρα πολύ. Θα ‘θελα να παίξω σε ορχήστρα συμφωνική.
Στο εύχομαι
Μακάρι, ναι!
‘Ντάξει
Θα ‘ταν ωραία εμπειρία
Άμα το θες πολύ, πιστεύω ότι θα γίνει. Άμα. Ούτε τα 30 ακόμα δεν έφτασες
Ε, θέλω να διαβάσω και νότες ρε. Θέλω να τις μάθω
Τέλεια! Γιώργος, ευχαριστώ πάρα πολύ ε… και φάε λιγάκι να παχύνεις λίγο
Ότι μπορώ θα κάνω ρε Μηνάς. Ευχαριστώ πολύ που με κάλεσες
Καλή συνέχεια
Γεια χαρά!