Σήμερα είμαι εδώ με έναν άνθρωπο που γνωριζόμαστε κοντά στα 20 χρόνια μου έχει μάθει, μου έχει προσφέρει, μαθήματα ζωής βοηθώντας τον κάποιες φορές στα χωράφια του, άλλες φορές παίζοντας μουσική, αυτός τσαμπούνα και βιολί κι εγώ τουμπάκι και λαούτο μου έχει μάθει την αγνή – απλή ζωή κι έτσι σήμερα εδώ με τον Ιωσήφ Πρίντεζη και με παρατσούκλι Γροθιάς, είν’ ένας άνθρωπος φωτεινός, πρόθυμος να παραδώσει αφιλοκερδός όποια γνώση έχει κατακτήσει χωρίς διακρίσεις και χωρίς περιορισμούς. Χωρίς να έχει τελειώσει το σχολείο, η παιδεία που έχει έμφυτη είναι πρότυπο προς μίμηση.

Μάλιστα

Λοιπόν, ναι, ευχαριστώ αρχικά πολύ, που κάνουμε αυτήν την κουβέντα – αυτήν την συνέντευξη και θα ήθελα να ξεκινήσουμε λέγοντας μας πού γεννήθηκες και ημερομηνία γέννησης.

Γεννήθηκα την πρώτη του Γενάρη του ’46. Ήταν ημέρα πρωτοχρονιάς μάλιστα, και όταν γεννήθηκα την ημέρα της πρωτοχρονιάς το απόγευμα, λέει η μάνα μου ήταν σ’ένα γλέντι που είχανε πάει να πουν τα κάλαντα, να πουν τον Άγιο Βασίλη και να χορέψουν με ζαμπούνες και λέει στον πατέρα μου: «Αντώνη πάμε γιατί θα γεννήσω» και φεύγουνε και πάνε πιο πάνω που ‘τανε το σπίτι και μέχρι να πάει ο πατέρας μου να φέρει τη Μαμί που ‘τανε πιο πάνω, η Κερά Μαρία εγώ βγήκα. Αλλά από την ώρα που βγήκα μέχρι αργά τη νύχτα, να κλαίω συνέχεια

Πότε βγήκες, μεσημέρι βγήκες;

Αυτό έγινε.. Γεννήθηκα την ημέρα της πρωτοχρονιάς το απόγευμα

Α, το απόγευμα ναι

Κι όλη νύχτα από την ώρα που βγήκα, όλη νύχτα, μέχρι τα ξημερώματα έκλαιγα συνέχεια. Κι έλεγε η μαμά: « Μα τι να του κάνω; Τί να του κάνω;». Κάποια στιγμή λοιπόν ήρθε μια παρέα. Κατεβαίνανε από τον Γαλησσά, Πάγο – Γαλησσά και μόλις φτάσανε λένε: «Πάμε να πούμε τον Άγιο Βασίλη στον Αντώνη εδώ, και στην Μαρίκα» και μόλις, λέει, άκουσα εγώ την τσαμπούνα σταμάτησα να κλαίω

Μάλιστα

Μπήκανε μέσα παίξανε ζαμπούνα τους κέρασε ο πατέρας μου φύγανε, αυτά, εντάξει

Η πρώτη σου επαφή και με τη μουσική

Αυτό ήθελα να καταλήξω ότι μου τα ‘πε βέβαια η μάνα μου όλα αυτά ότι άκουσα τη ζαμπούνα. Το πρώτο πράμα ήταν οι ζαμπούνες, και γι’ αυτό έμαθα. Πήγαν σ’ έναν που λεγόταν Μάρκος Δαλέζιος και έμαθα σ’ αυτόν, Καράκαλος.

Τι ηλικία;

Σε ηλικία οχτώ χρονών ξεκίνησα. Μάλιστα μεσολάβησε η μάνα μου σ’ αυτόν τον Μάρκο που λέμε, τον Δαλέζιο

Τον ερώτησε να…

Ναι! Ότι.. έπαιζε ζαμπούνα και λέει: «Έρχεσαι να μάθεις τον Ιωσήφ;» Κι ερχόταν εδώ βεγγέρα καμμιά φορές τα βράδια, κάπου κάπου ερχότανε βεγγέρα και μου ‘δειχνε. Και μετά έμαθα εγώ πιο πολλά από εκείνον γιατί είμαι πιο πολύ ακουστικός ε! Κι έτσι σιγά σιγά όπου και κάναμε παρέες την πρωτοχρονιά, τα χοιροσφάγια πρώτα μετά την πρωτοχρονιά, τις απόκριες και ήμουνα, πάντα με φωνάζανε για να παίξω ζαμπούνα και να χορέψουνε.

Ε εσύ.. η ηλικία σου είναι οκτώ χρονών όταν κάνατε μαθήματα

Ναι τα πρώτα μαθήματα

Πόσα κάνατε όμως;

Ε.. εγώ στα 5-6 μαθήματα έμαθα, κατάλαβες

Έμαθες ναι! Πιο ήταν το πρώτο τραγούδι που έμαθες

Το πρώτο τραγούδι ήτανε το «Κάτω στο γυαλό»

«Κάτω στο γυαλό» ε;!

«Κάτω στο περιγιάλι». Μ’ αυτό έμαθα κι εγώ τα παιδιά, και σας όλους

Ναι κι εμάς όλους

Τα παιδιά

Εσύ το ζήτησες όμως, να μάθεις τσαμπούνα;

Ναι!

Εσύ το ζήτησες. Α!

Ναι! Γιατί, τί; Όταν γεννιέται ένα παιδί κι ακούει πρώτη μουσική τι θ’ ακούσει; Τη ζαμπούνα, μετά ήρθαν τα βιολιά και τα κλαρίνα όλα αυτά στα πανηγύρια, κι αυτά μ’ αρέσουν, κι αργότερα ήρθε το μπουζούκι. Πολύ αργότερα ήρθε το μπουζούκι στη ζωή μου βέβαια.

Τώρα μιλάμε για μετά το ’50, μετά το ‘55

Μιλάμε τώρα για τις αρχές του ’50, όλοι τη δεκαετία του ’50 και του ‘60
’50, ’60 δηλαδή..Το ’60 ποια ήμουνα κι ελεύθερος ε, νέος και κάναμε παρέες

Δεκατεσσάρων χρονών δεν ήσουνα; Το ‘60

Ναι, δεκατεσσάρων, δεκαπέντε, δεκάέξι κι άλλοι παραπάνω και με πέρνανε και πηγαίναμε να πούμε τα κάλαντα ξέρω γω, γυρίζαμε δυο μέρες ε, να λέμε τα κάλαντα με το.. και το.. πάντα προτιμούσαμε να πάμε εκεί που έχει και κορίτσια ε.

Σε σπίτια με κορίτσια δηλαδή

Ε βέβαια αλλοίμονο

Κι ήθελα να σε ρωτήσω

Ώρες ώρες πηγαίναμε, που λες, και παίζαμε ζαμπούνα και δεν άναβε το φως στον φεγγίτη της πόρτας, κατάλαβες. Και λέγαμε: «Ρε παιδιά δεν είναι εδώ, πα’ να φύγουμε» κι ακούγαμε λοιπόν από μέσα κι έλεγε: «Είμαι εδώ, θα σας ανοίξω, θα σας κεράσω αλλά θα πείτε όλο τον Άγιο Βασίλη» είναι και μεγάλος ε

Αυτός ο Άγιος Βασίλης είναι ο ίδιος που..

Αυτός που τραγουδάμε τώρα ναι. Στο θέατρο Απόλλων Πέρυσι και φέτος, ας πούμε, τραγουδήσαμε

Και πόσα άτομα πηγαίνατε;

Ε, γύρω στοις εφτά, οκτώ, εννιά θέλαν να ΄ρχουν πολλοί

Ένας τσαμπούνα, εσύ

Ένας ζαμπούνα, τουμπί κι οι υπόλοιποι ήταν η παρέα που τραγουδούσαν και χορεύαν και ξέρω ‘γω ‘ντάξει. Λέγαν και τον Άγιο Βασίλη ε! Για να λένε και τον Άγιο Βασίλη.

Γινότανε.. τζέρτζελο

Κι αυτό γινόταν άμα πήγα και στρατιώτης κι άμα γύρισα από στρατιώτης συνεχίσαμε και πηγαίναμε και για κορίτσια ε, όπου είχε κορίτσια στα σπίτια

Καλά πήγαινε αυτό;

Ε;

Βγάζατε κορίτσια τότε;

Ναι ναι, Όπωσδήποτε

Ε, εννοώ γνωρίζατε;

Και στις παρέες που κάναμε μετά στα μαγαζιά, ερχόντουσαν τα κορίτσια μαζί μας για να διασκεδάσουν κι αυτά λίγο

Τους λέγατε να.. έρθουνε μαζί σας δηλαδή τα κορίτσια;

Ναι ντάξει

Τα γνωρίζατε στο σπίτι

Τα γνωρίζαμε, και πέρναμε και την άδεια απ’ τους γονείς. Ήτανε λίγο πιο αυστηρά

Ναι.

Τελοσπάντων κακώς, τελοσπάντων

Εσύ πότε ξεκίνησες..;

Εμένα μ’ αρέσει το ελέυθερα

Πότε ξεκίνησες να πηγαίνεις σε μαγαζιά;

Από 14 χρονών, να τη, η πρώτη μου παρέα απέναντι εκεί. Η πρώτη μου παρέα ήτανε αυτή. Είμαστε 2, 4, 5 σε μαγαζί καθόμασταν για πρώτη φορά μπήκαμε παίξαμε και μάλιστα, ξέρω ‘γω, είχαμε και λίγα λεφτά ε.. «Ρε παιδιά μη παίρνουμε και πολλά μη τυχόν μείνουμε και βερεσέ εδώ στο μαγαζί» ΄Ντάξει?

Τι πίνατε;

Κρασί

Α! Πίνατε κρασί από δεκατεσσάρων;!

Ναι, ντάξει. Όχι όχι. Εγώ δε μέθυσα ποτέ. Μια φορά μέθυσα και αισθάνθηκα τόσο άσχημα και μάλιστα με ποτό μαστίχα.

Μαστίχα

Μαστίχα ποτό, ναι και..

Εισαγόμενη από…

Όχι όχι, ε ναι από εδώ, από τη Χίο

Ναι, ναι όχι συριανή

Και ναι, ήταν τότες η μαστίχα το ποτό. Μετά ήρχε το ουϊσκι, μετά ήρχε ντάξει

Τώρα ξαναλέω είμαστε γύρω δεκαετία του ‘60

Αυτά ναι. Όλα αυτά ναι μέχρι και τη δεκαετία του ’60. Μετά πήγα στρατιώτης το ’66 πήγα στρατιώτης το ’67;

Και πανηγύρια; Που γινόντουσαν; Δηλαδή έχουμε τα πανηγύρια..

Κοίταξε, όσο μεγάλωνα εγώ στα πανηγύρια, εκτός, είχε μερικά μαγαζιά που δεν είχαν και να πληρώσουν μεγάλες ορχήστρες

Ωραία

Και παίζανε με ζαμπούνες. Συρτό, μπάλο, καλαματιανό τέτοια. Πόλκα

Τους πλήρωνε τους… ζαμπουνιέρηδες;

Αμέ, Παλιά τους επληρώνανε

Του πλήρωνε!

Μετά, εγώ δεν πήρα ποτέ λεφτά, όχι. Τελευταία δε, το ‘χανε κόψει. Αλλά πολύ παλιά πηγαίνανε πολύ και παίρνανε μεροκάματο. Μάλιστα το γράφει σ’ ένα βιβλίο ο Σολάρης.

Εδώ στο Φοίνικα έβγαινες;

Και, κι όσοι είχανε πιο πολλά λεφτά, αυτοί, ας πούμε, φέρνανε ορχήστρα, κλαρίνο, βιολί, λαούτο, σαντούρια και κανονάκια.

Θυμάσαι κανένα μαγαζί;

Αμέ, λοιπόν, έτυχε χρονιά να ‘χει.. ο «Παντελαίος» ήταν το ένα μαγαζί στη μέση ήταν ο «Πατέλης» που ‘ναι ο Σολάκας τώρα

Αυτά είναι τα μεγάλα μαγαζιά που φέρναν τις ορχήστρες;

Ναι τα μεγάλα μαγαζιά, κι από κει μεριά οι «Φοράδενες»¨

Αχα, όλα στο Φοίνικα και τα τρία

Ναι, και τα τρία. Καμμιά φορά πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα στις 27 Ιουλίου φέρνανε και οι τρεις ορχήστρα

Άντε ρε

Ναι, η ζαμπούνα ήτανε… Μετά έμεινε η ζαμπούνα στα χοιροσφάγια, την πρωτοχρονιά στις γιορτές και στις απόκριες. Απόκριες χορεύανε και γλεντούσανε με ζαμπούνες. Μέχρι που ‘μουνα και μεγάλος ε. Θέλαν να ‘κουσουν τζαμπούνα, ήτανε τις αποκριάς, κατάλαβες. Και μόλις τελείωνε κι οι αποκριές, τη ζαμπούνα την τυλίγαμε και την βάζαμε στο συρτάρι

Για τα, για ξανά μετά το Χριστούγεννα

Για το επόμενο, χοιροσφάγια. Οκτώμβρης Νοέμβρης ναι. Και γλεντούσαν τα καλοκαίρια με τα βιολιά, κλαρίνα, λαούτα, σαντούρια και κανονάκι

Και γλεντούσανε σε μαγαζιά επί το πλείστον

Ναι ‘ντάξει. Στα πανηγύρια. Και κρατούσανε με΄λιστα όταν ήμουνα μικρός, κρατούσανε μέχρι την άλλη μέρα το βράδυ. Δηλαδή 27, 28 Ιουλίου μέχρι την άλλη μέρα, μέχρι το βράδυ κρατούσανε τα πανηγύρια.

Ήτανε πανηγύρια όμως όχι μια βραδυά που απλά θα παίξει

Όχι, όχι, όχι πανηγύρια, πανηγύρια. Δύσκολα ξέρεις..

Ήτανε δηλαδή…

Δύσκολα να βγαίνεις όπως βγαίνουμε τώρα τα βράδυα και ξέρω ‘γω και πάμε.. γιατί όταν πηγαίνεις στα πανηγύρια στις γιορτές στα μαγαζιά τον υπόλοιπο χειμώνα που την βγάζαμε; Στα σπίτια μέσα παρέες. Οι νεολαία που πήγαινε; στις αποθήκες, τις ελέγανε θεμωνιές αποθήκες τις ελέγανε θεμωνιές. Κόβανε λουκάνικο χοιροσφάγια, ξερώ ‘γω, βάλαν εκεί πέρα, ξερω ‘γω, ένα μεζέ και παίζαν και χορεύανε μέσα τις αποθήκες που τις ελέγανε θεμωνιές οι νεολαία. Κι οι μεγάλοι μέσα στα σπίτια, στα σαλόνια και τις κουζίνες

Και ερχόντουσαν και κορίτσια τότε και χορεύανε κα…

Τότες εγώ ‘ντάξει ήμουνα πολύ μικρός δε μπορώ να πω, δε θυμάμαι αλλά ήταν επί το πλείστο αγόρια. Μέσα σε σπίτια. Αν είχε το σπίτι κορίτσια ήταν κι αυτά μέσα.

Με ζαμπούνες

Ήταν λίγο πιο αυστηρά, πιο μαζεμένα

Με ζαμπούνες; Ή; Και βιoλιά και βιολί και ζαμπούνα; με τί όργανα

Όχι, όχι. Είχε και κάποια όργανα είχαμε έναν εδώ στο Φοίνικα που ΄παιζε και βιολί και κλαρίνο, και ζαμπούνα έπαιζε ο άνθρωπος. Αυτοί καμμιά φορά παίζαν σε κάποιες παρέες μέσ’ στα σπίτια, κατάλαβες. Ε ένα δυο δεν είχε παραπάνω.

Εσύ δεν έπαιζες; Ήσουνα μικρός εσύ ακόμα

Εγώ ζαμπούνα;

Ε ναι εκεί στις θεμωνιές

Άλλο όργανα;

Όχι, όχι στις θεμωνιές που μου ‘πες

Έτυχε να πάω και να παίξω

Α και να παίξεις

Να παίξω κι εγώ ναι,

Σε κάλεσαν;

Ήμουνα εκεί 13, 14 15 χρονών, κάποιοι θέλαν να ακούσουνε, εδωνά πιο κάτω ο Τάκης ο γνωστός πήγαινε κι έπαιζει. Και αυτός όταν εγώ ήμουνα πια 14, 13ων , 14ων χρονώ ηβγήκε το μπουζούκι, ήρθε το μπουζούκι. Οι Δαλέζιοι από τη Ντελαγκράτσια, Κατσαντώνης αυτοί όλοι κι εδώ στο Φοίνικα παίζανε τρεις. Παίζανε μπουζούκι τρεις, Το οποίο μάλιστα μου λέει, μου χε πει ένας από ‘δω κάτω «Ιωσήφ, εσύ έχει καλή ακουστική, Έλα ρε να σου μάθω μπουζούκι» «Εγώ θέλω ζαμπούνα και βιολί!» Αλλά δεν ήβρισκα, ο καημός μου ήταν που δεν ήβρισκα έναν άνθρωπο να μου δείξει βιολί. Θα ‘μουνα… όχι κορυφή, άστα να πούμε, ντάξει

Δεν έβρισκες και όργανο ή, γιατί άμα είχες κι όργανο

Βρε όργανο θα βρίσκαμε κάπου θα αγοράζαμε θα βανα τον πατέρα μου θα μ’ αγόραζε. Αλλά κάποιος να μου δείξει.
Κι είχα πάει, είχα πάει μάλιστα κάποτε, λεγοντανε Γιάννης Μουσουράρης. Του λέω: «Μαστρογιάννη να.. να ‘ρχω να μου δείξεις, να ‘ρχω να μου δείξεις λίγα πράγματα απάνω στο βιολί;» έπαιζε καλό βιολί ντάξει! «Κοίταξε, άκουσε να δεις, να πας να μάθεις όπως έμαθα κι εγώ:!» Εκεί μ’ απογοήτευσε. Κι αυτός ήτανε με τον Αποστόλα, ήτανε, όταν είμαστε πια ελεύθεροι και μετά το στρατιωτικό, που κάνανε μεσ’ τα σπίτια, τους παίρνανε. Ο Αποστόλας έπαιρνε μπουζούκι, ο Μουσουράρης έπαιζε βιολί και η κόρη του Αποστόλα, η Φλώρα νομίζω τη λέγανε, αυτή έπαιζε ακορντεόν. Είχανε κάνει μια ωραία ορχήστρα ε! Και στα πανηγύρια και στο… λοιπόν, στα πανηγύρια που λες μετά τα όργανα όλα αυτά

Χωρίς μικρόφωνα

Έπρεπε να δώσεις, Έπρεπε να δώσεις λεφτά για να χορέψεις

Α, έπρεπε να δώσεις λεφτά για να χορέψεις!

Ναι και να πάρεις νούμερο, να πας με τη σειρά για να χορέψεις. Ή εκεί μην τυχόν και παρεξηγήσεις ε!

Πηγαίνατε ανά οικογένειες ε;

Ναι εχει, οικογε.. παρέα!!

Παρέες

Παρέα! Κι εκεί χορέυανε τανγκό και βαλς. Κάτι που έχει μείνει, έχει ξεχαστεί Κι αυτό λέει μάλιστα είχε μεταφερθεί και στην Ικαρία και στην Χίο

Αυτό μετά το στρατιωτικό σου τώρα έτσι;

Ε;

Μετά το στρατιωτικό σου μου μιλάς

Και πριν το στρατιωτικό χορεύανε με τα όργανα χορέυανε: Συρτό, Μπάλλο, Καλαματιανούς όλα αυτά αλλά χορεύανε… Τανγκό, Βαλς και Φοξ Ανγκλέ το θυμάσαι; Το γνωρίζεις;

Βαλς;

Πως είπαμε το…

Τανγκό.

Τανγκό, Βαλς και Φοξ Ανγκλέ

Το Φοξ Ανγκλέ τι είναι; σαν…

Όχι ήτανε.. χορεύανε ζευγάρια. Είναι ζευγάρια Ναι. Όπως ήτανε

Σαν την Πόλκα

Το Τανγκό, Βαλς. Ναι. Και χορεύανε.. όπως και την Πόλκα ακριβώς. Κάπως έτσι είναι τα…. Κάτι που δεν το περάσαμε γαμώτο.

Ντάξει

Τελοσπάντων

Εγώ θέλω να ρωτήσω τώρα… εδώ πέρα είναι το πατρικό σου ας πούμε. Το σπίτι

Όχι το πατρικό μας ήτανε πιο πάνω που ‘ναι ο φούρνος του Ντάνου δίπλα δεν έχει ένα;

Εντάξει

Το ‘χει πάρει η τράπεζα, τέλοσπαντων

Εε.. ακούγανε οι γονείς σου μουσική τότε στο σπίτι;

Η μάνα μου τραγουδούσε

Τραγουδούσε! Α ωραία

Είχε ωραία φωνή και τραγουδούσε.

Τι τραγούδια;

Ο πατέρας μου… Τα τραγούδια.. Αποκριάτικα, ξέρεις μπροστά ένας και απαντάνε οι υπόλοιποι, τα αποκριάτικα. Τα ‘χουμε περάσει νομίζω, θυμάσαι, ήσουνα; Ναι ήσουνα γιατί σ’ εχω… την άλλη φορά το είχα δει ταινία

Ναι

Το.. πως τον ελέγανε μωρέ;

Το, το, ο «Τόπος και το τραγούδι του»

Μπράβο! «Ο Τόπος και το τραγούδι του» που ‘χε έρθει από την ΕΡΤ3 Θεσσαλονίκη και μας πήραν. Ήσουνα μέσα κι εσύ. Τι ωραία ταινία! Την είδα.. την έχεις;

Την έχω ναι!

Να την εβλέπεις! Πολύ ωραίο!

Και στα ιντερνέτια

‘Κει που χορέυατε, να ‘ούμε, που πετιόσαστε να ‘ουμ. Τα κορίτσια όλα αυτά. Πολύ ωραία την έδα προχθές και συγκινήθηκα. Ψάχνω τώρα και βρίσκω τέτοια. Όπως κάναμε αν ήσουνα και στο.. την πρωτοχρονιά πως κάνουν το τραπέζι, πως το λένε;.. το τραπέζι της σάλας, τι βάζουνε απάνω. Ήσουνα; Ήτανε ο Ακριβός!

Ήμουνα άλλη μια φορά σε ένα γάμο που κάναμε πως ήτανε ο Συριανός ο γάμος

Α,. όχι ο γάμος ήτανε ναι! Έχω κι αυτό! Κι αυτό θα το, θέλω να το δω καμιά μέρα ε! Κι αυτό ήταν πολύ ωραίο! Πολύ επιτυχημένο!

Η μητέρα σου τραγουδούσε κι ήταν από τις.. τραγουδούσε πρώτη κι απαντούσαν οι υπόλοιποι, ας πούμε;

Ναι, και τα τραγούδια της ζαμπούνας!

Είχε δυνατή φωνή δηλαδή

Έτσι όλοι μαζί. Αλλά είχε, ναι, ψιλή ωραία φωνή! Όπως τραγουδάω εγώ να ‘ουμε. Ψιλά όπως τραγουδάω έτσι τραγουδούσε. Είχε ωραία φωνή και την εφωνάζανε. Αλλά από μουσική.. ακουστικά της άρεσε. Ο πατέρας μου δεν ήτανε τόσο και γενικά το σόι.

Και βα…, βάζατε εδώ πέρα μουσική στο σπίτι;

Ναι, ναι

Βινύλια ας πούμε;

Ναι. Καμιά φορά παίζανε χαρτιά εδώ πέρα η μάνα μου κι ο πατέρας μου, εγώ μικρός, όταν έφευγε ο Μάρκος, έπαιζα εγώ ζαμπούνα και τους άρεσε που αγούγαν την ζαμπούνα

Α, έπαιζες! τους έπαιζες μουσική ε;!

Ναι έπαιζα εγώ έτσι ήμουνα παραδίπλα κι εκείνοι παίζανε τάβλι τι παίζανε; τάβλι… χαρτιά

Τουμπάκι ποιος έπαιζε; Ή μόνο τσαμπούνα;

Εγώ έπαιζα, μόνο τσαμπούνα ναι!

Διπλή τσαμπούνα.

Ναι διπλή

Όχι μονοτσάμπουνο!

Ναι διπλή, είχα μια μικρούλα, μια μικρούλα, μικρή η οποία χάθηκε ρε γαμώτο. Όχι μου την είχε δώσει ο Καράκαλος και του την έδωσα πίσω

A

Ένα μικρό ζαμπουνάκι όπως πήρα του Μαγαριού, σου το ‘δειξα;

Μου το ‘δειξες ναι!

Μπράβο! Ένα τέτοιο. Του Γιοσιφακιού

Του Γιοσιφακιού. Του νάνου

Ο νάνος. Μπράβο

Κι εσύ.. τα μόνο μαθήματα μουσικής που έκανες τότε ήταν η ζαμπούνα μετά..

Ε ναι ‘ντάξει. Τα ‘μαθα με’ στον Σύλλογο, με το θέμα ζαμπούνα, φέραμε από την Άνδρο τον άνθρωπο και μάθαμε βιολί και λαούτο, ‘ντάξει!

Βιολί και λαούτο κι έμαθες εσύ βιολί τότε λιγάκι, έκανες κάποια μαθήματα

Εκεί έμαθα βιολί εγώ

Θύμησε μου πόσο χρονό ξεκίνησες; Πενήνταπέντε;

Εκεί ναι! Πενηνταπέντε. Εκεί έπιασα βιολί στα χέρια μου! Και πάλι καλά, μου λένε: «Μπράβο ρε Ιωσήφ! Τόσο χρονό που είσαι και παίζεις αυτό το βιολί; Το πιο δύσκολο όργανο»

Ε, δύσκολο! Και σ’ αρέσει να παίζεις ε..

Να ήρθε το Γιωργάκι εδώ ο Χατζηγεωργίου την άλλη φορά. Μου λέει: «Μου ‘παν ότι παίζεις καλό βιολί, ήρθα, θέλω να σ’ ακούσω» Συναντηθήκαμε στην Φανερωμένη. Λέω: «Έλα την Κυριακή» μου λέει: «Ναι θα ‘ρχω την Κυριακή». Ήρχε την Κυριακή, έκατσα κάνα δυόμιση ώρες. Έπαιζα συνέχεια βιολί, μου λέει: «Δεν το περίμενα!» μάλιστα μου ‘χε πει ότι: «Κάτσε να το πω στην Μαρία την Πλουμπή λέει που αυτή παίζει λαούτο». Λέω: «Την είδα την κοπέλα πάνω στην Φανερωμένη και ωραία φωνή έχει, τραγουδάει νησιώτικο και παίζει και ωραίο.”

Ναι, ναι η Μαρία.. ναι

Κι αυτοί ρε ‘συ Μηνά, παίξανε νησιώτικο τραγούδι κι έγινε ο χαμός. Χορό!!

Ναι

Η πίστα ερχόνταν μέχρι τις καρέκλες που ‘μασταν εμείς! Φράκα. Και λέω του Ακριβού: «Θυμάσαι που στο ΄πα;»

«Μην παίζεται όλο τα ίδια. Παίξετε νησιώτικα,

Θέλουνε κάτι

Παίξετε δημοτικά,

Πιο γνωστά ας πούμε

Παίξτε τα όλα!

Ναι, ναι αυτό

Στο άλλο θέμα!

Λοιπόν, ε.. και εσένα Ιωσήφ , πιο είναι το βασικό σου επάγγελμα;

Λοιπόν, εμένα ήταν, απ’ την αρχή το βασικό μου επάγγελμα ήτανε, αγρότης.

Αγρότης, ναι

Μ’ άρεσε αγρότης. Όταν έφτασα γύρω στα.. σαράνταπέντε; Τότες ήταν.. κάτω το «Νεώριο» στα καλά του. Κόσμος εκεί μέσα δυο χιλιάδες. Μου λέει ο πατέρας μου: «Θες να πας στο Νεώριο; Ο τάδε μου ‘πε άμα θες να σε βάλει μέσα»

Ναι

Λέω: «Εγώ δε θα πάω, εγώ θέλω να μείνω εδώ! Εσύ θες να πας;» Κι έφυγε εκείνος και πήγε

Α, πήγε!

Κι έκατσα εγώ έξω κι έκανα, έφτιαξα θερμοκήπια. Καλλιεργούσα μέχρι που πήρα και τη σύνταξη

Ωραία! Δεν ήσουν επαγγελματίας μουσικός αλλά σ’ άρεσε να παίζεις πολύ

Ναι

Και για ποιους σ’ άρεσε να παίζεις πιο, προτιμούσες

Για την παρέα

Για την παρέα

Την παρέα, τους φίλους, τους γνωστούς. Τα παιδιά άμα τους αρέσανε, όπως εσείς

Όπως εμάς που μας έμαθες….

Και κάναμε διάφορες εκδηλώσεις, γυρίσαμε όλα τα νησιά. Πήγαμε μέχρι και τις Βρ… τις ε… Βρυξέλες στο… στο Στρασβούργο και στη.. πες το..

Στη Μαρσέι, στη Μασαλία

Μασαλία, μπράβο. Που ‘χει σχέση και με εδώ Ελλάδα. Λιμάνι

Είναι πολύ κοντά ναι.

Μεγάλο λιμάνι

Θα ήθελες όμως, άμα έπαιζες βιολί, θα ήθελες να ήσουν επαγγελματίας μουσικός;

Ε να σου πω

Ή όχι; Ή όχι

Όχι και τόσο

Όχι και τόσο

Όσο να παίζω για την παρέα ας πουμε, κατάλαβες;

Ναι ναι ναι

Γιατί έχω ακούσει από τον Δαλέζιο ας πούμε, που έπαιζε βιολί. Και δηλαδή, στο τέλος πως να στο πω… δεν ήτανε ευχαριστημένος

Ναι

Μας βρίζανε, δεν μας δίνανε λεφτά, μας κοροϊδεύανε. Πολλά ας πούμε λόγια, απ’ ότι έχω διαβάσει ας πούμε, κατάλαβες;

Ε δύσκολη η… το επάγγελμα του μουσικού είναι, και νύχτα άμα παίζεις μέχρι το ξημέρωμα

Να σου πω κάτι.. είναι και φτωχό

Ε.. ναι

Είχα πάει κάτι ξύλα απάνω του…Γιώργου του…του πατέρα του..

Του Ζερβού

Ναι

Ναι ναι

Λέει: «Ρε.. μπας έχεις ξύλα ρε γαμώτο…» Λέω: «Έλα θα σου δώσω μια μπαλέτα θα στην κάνω δώρο. Μόνο θα πληρώσεις το φορτηγό θα στο φέρω εγώ απάνω»

Α, α ναι!

Και πήαμε εκεί…. Πιάσαμε τη συζήτηση του λέω: «Ρε συ.. θα κατέβει ο Ακριβός τίποτα;» Λέει: «Ρε που να κατέβει..αφού πάει και παίρνει ένα πενηντάρικο όλη νύχτα. Θέλει εκατό για να κατέβει και ν’ ανέβει και κάνα έξοδο, ξέρω ‘γω, πάει. Πώς να ‘ρχει;

Εε ν αι

Λέω: «Εγώ τα ‘χα πει στα παιδιά, ότι, παράλληλα μάθετε και κάτι άλλο. Μη πάτε μόνο εκεί. Το Γιωργάκι.. έπιασε το λαούτο. «Άχου» μου λέει, «Τι ωραίο, να ‘ούμε, θα ‘θελα να το πάρω!» Λέω: «Γιωργάκι μου αυτά είναι τα λεφτά. Εγώ θα στ’ αφήσω» λέω «λίγο, δεν θα πάρω το τηλέφωνο, θα στ’ αφήσω λίγο και άμα καταλαβαίνεις ότι μαζεύεις κάνα ενάμιση χιλιάρικο φέρτο να το πάρεις. Όσο το πήρα στο δίνω» Τελικά δεν απάντησε, τον έχω δει δυο τρεις φορές, ούτε του κόλλησα τίποτα. Ήταν να το πάρει ο Γιάννης από το Γαλησσά. Στο ‘χα πει;

Ναι ναι

Μπράβο! Και μόλις επέρυσι το καλοκαίρι ήρχε από την Ολλανδία.. του λέω: «Τι έγινε ρε Γιάννη θα το πάρεις;;» Μου λέει: «Ρε Φίφη δε μου βγαίνουν να ούμε.

Δεν βγαίνουν

«Δεν βγαίνουν. Πάρόλο που παίρνουμε λίγο παραπάνω εκεί ας πούμε, δε βγαίνουν» Παίρνει κανά δυο χιλιάρικα μου φαίνεται

Ε.. έχει ακριβύνει κάπως η ζωή κι όλας

Είναι ακριβά εκεί. Τα πράγματα, σπίτια όλα, ενοίκια όλα αυτά είν’ ακριβά. Μου λέει: «Δε μπορώ, θέλω να το πάρω αλλά δε μπορώ…» λέω «Εντάξει». Να και ο Γιώργος, λέω: «Γιώργο θα στ’ αφήσω» Από πέρυσι το καλοκαίρι που κάτσαμε εδωνά. Αν ξαναπεράσει.. λέω: «Τώρα.. ξέρεις κάτι..άσε να το δώσω ένα ένα για να φεύγει γιατί να ναι μαζώξω και λιγάκι και ν’ αφήσω τα κυριότερα. Ζαμπούνα, ένα δυο βιολιά..

Ε ναι καλά είναι

Τίποτ’ άλλο. Αυτά

Τώρα θα σε πάω κάπου αλλού.. λίγο διαφορετικά!

Ναι

Ε… θέλω να μου πεις… για ΄σένα… Ποια η διαφορά της οργανικής μουσικής από τη μουσική με στίχους; Και.. γιατί χρησιμοποιούμε στίχους – κείμενα στη μουσική;

Ναι.. κοίταξε.. εε.. το να παίζεις σκέτη ζαμπούνα.. εντάξει… εγώ ας πούμε που παίζω, ας πούμε, παίζω… θέλω να παίζει ή το λαούτο ή το τουμπί να είναι απάνω στο, να είναι σωστό. Ένα πράμα που μπορεί να κρατάει σωστά, για κάποιον που δεν καλοξέρει ξερω ‘γω, είναι να ακούει τον άλλον να τραγουδάει. Δηλαδή να ΄χεις αυτί, να ακούσεις τον άλλον να τραγουδάει και να παίζεις ανταπόκριση. Έτσι μπαίνεις στο νόημα της μουσικής. Γιατί έχω ακούσει πολλοί μπιρ μπιρ μπι μπι μπι παίζουνε αα.. αρλούμπες, την μουσική, κατάλαβες;

Τι μουσική και το στίχο

Είναι κάτι σωστό! Δηλαδή, η θεωρία σωστή αλλά και η πρακτική ακόμα πιο σωστή. Έτσι; Γιατί στη θεωρία κάθεσαι εκεί πέρα ένα, δύο, τρία, πέντε, δέκα χρόνια και μαθαίνεις με το ζόρι όπως μου ΄πε ο Μάκαρης. «Κόντεψα να τρελαθώ» μου λέει

Ποιος, Τι σου ΄πε;

Ο Μάκαρης είναι της Ελίνας της Κονιτοπούλου ο άντρας

Ναι;!

Μάλιστα ο πεθερός του είναι ο Αντώνης ο Κονιτόπουλος. Τους είχαμε φέρει μια χρονιά εδώ

Μάλιστα

Λοιπόν, επαιζε, έπαιζε, έπαιζε

Ναι

Ήτανε λίγο σφιχτός, και κάποια στιγμή μου λένε: «Ρε είναι εδώ..» γαμώτο.. είναι μεγάλος αυτός έχει κάνει και μάθημα.. βιολί και τραγουδούσε, ρε γαμώτο, από τη Νάξο. Λέει.. Μπαρμπεράκης

Μάλιστα

Μου λέει: «Ρε ‘συ είναι ο Μπαρμπεράκης εδώ να παίξει;» «Αμέ, να παίξει! Γιατί να μη παίξει» Κι ανεβαίνει απάνω… η διαφορά.. η πρακτική, μετη θεωρία. Καμμιά φορά, οι πρακτικοι είναι… παίζω αρλούμπες γιατί παίζω αμπαμπαμπα δεν είναι σωστοί αλλά και οι θεωρία πολλές φορές, είναι κουμπωμένος

Ναι

Ανταποκρίσεις άλλα αυτά.. πολλές φορές δεν έπαιζε. Κατάλαβες; Αυτή είναι η διαφορά

Θέλει, θέλει λιγάκι την χρυσή τομή σε αυτά τα πράγματα

Ναι, ναι, ναι

Να ξέρεις θεωρητικά αλλά.

Καλό είναι, ας πούμε, ένας πρακτική ή βιολί ή.. ότι και να ‘ναι ζαμπούνα όλα αυτά, ε να κατέχει κάποιες νότες. Κατάλαβες; Όταν μου λέει ο άλλος να παίξεις τον Αρτεμόνα.. Ή μια γυναίκα. «Από που θα παίξεις» λέω « Από τη Ντο». Ντο# είναι η ζαμπούνα μου, απ’ τη Ντο είναι στο βιολί

Ναι

‘Ντάξει; Και κάνει τη φωνή της στη Ντο. Δεν αρχίζεις απ’ τη Λα ή απ’ τη Σολ

Συνεννογιέστε ας πούμε, μιλάτε ναι

Όταν τραγουδάει άντρας ή χαμηλή φωνή του, ή απ’ τη Σολ ή απ’ τη Λα…. Πρέπει να ξέρεις και πρακτικά κάποια πράγματα έτσι…

Και θεωρητικά

Αυτός που είναι πρακτικός. Και ακουστικά. Κι είναι και… κι είναι και γέννημα, πως να το πω; Του ανθρώπου να ‘χει ακουστική ε!

Τι, τι εννοείς;

Δηλαδή

Πως το εννοείς; Ναι!

Όταν, όταν ακούσω εγώ ένα τραγούδι, τώρα τελευταία είχα ακούσει ένα τραγούδι.. Μάλιστα το ‘χω γραμμένο.

Το καλοκαίρι μου ‘δωσες ενά τσαμπί σταφύλι

και καρτερό το κόκκινο σαν τα δικά σου χείλι

Και θέλω να σαλπάρω να πάω για την Πάρο

στην Εκκατονταπήλιανη γυναίκα θα σε πάρω

 

Αυτό.. το άκουσα εγώ, το ‘πιασα, κατάλαβες.. ο άλλος όμως δυσκολεύεται κάποιος άλλος δυσκολεύεται, κατάλαβες; Μπορεί να του γράψεις νότες

Α, να πρέπει να το, για να το μάθει να του γράψεις νότες

Εε, για να το.. άμα ξέρει νότες.. πάει με νότες κατάλαβες;  Από που Ιωσήφ, Ιωσήφ από που θα πιάσεις; Από τη Σολ, από τη Λα, από τη Ντο, από τη Ρε, από τη Μι; Εκεί θα πας!

Ναι

Εντάξει;

Ναι… Ωραία! Πιο είναι το αγαπημένο σου όργανο;

Το πιο αγαπημένο μου όργανο;

Γενικά ας πούμε. Από αυτά τα όργανα που ξέρεις!

Γενικά, όλα. Κι αυτά που δε παίζω;

Ναι, ναι, ναι! Κι αυτά που δεν παίζεις εσύ

Είναι, είναι πρώτο η ζαμπούνα και δεύτερο το βιολί

Τέλος

Ήταν αυτά που άκουσα από μικρός. Ντάξει μου χουνε μείνει. Και μ’ άρσε που γλεντούσαν αυτοί οι άνθρωποι με αυτά τα όργανα

Είναι ωραίο ναι

Οικογενειακό.. Χορεύουν όλοι μαζί.. Εγώ τώρα άμα, εγώ όπου πάω καμιά φορά με μπουζούκι κι αν δεν έχει και βιολί.. βάλε μου το ζεϊμπέκικο το Αϊβαλιώτικο. Που είναι του βιολιού! Έχει έρθει από το βιολί

Από το Αϊβαλί, Αϊβαλί

Παν’ τα πόδια μόνα τους. Κατάλαβες;

Τώρα κάτι ε… το νησιώτικο τραγούδι.. εμ… απ’ όσο έχω διαβάσει λίγο κάποια πράγματα είναι σχετικά καινούργιο είδος.. Δηλαδή

Ναι

Έχει αναπτυχθεί από το εξήντα και μετά αυτό εννοώ.

Το εξήντα και πιο γρήγορα όχι. Όχι και πιο γρήγορα. Αυτό τώρα στον Ατερμώνα

Ναι!

Το ‘χε τραγουδήσει, το ‘χε βγάλει ένας καλόγερος από την Αμοργό

Αχά, μάλιστα!

Είχε βγάλει τους στίχους και τον σκοπό. Δηλαδή έχει έρθει και, έχει μέσα και βυζαντινή μουσική όλα αυτά, κατάλαβες;

Ναι ναι

Οι αμανέδες. Έχουν μουσική, βυζαντινή μουσική! Όπως ψέλνει… το ίδιο είναι και ο αμανές που λέει, κατάλαβες; Προέρχονται από ‘κει. Αυτά που σου λέω εγώ, τάγκο, βαλς, φοξ αγκλέ, έρχονται από Ευρώπη. Ευρωπαϊκά τα λένε, κατάλαβες; Αλλά επί το πλείστον εδώ είναι ανατολίτικα είναι από τη βυζαντινή μουσική. Η οποία εδώ πέρα… παραδείγματος χάρη: Έχει ένα, ένα… του, με το σουραύλι οι Σερφιώτες.. εε.. με το τρεχαντηράκι μου; Όχι όχι όχι…

Ένα τρεχαντηράκι, βοριάς το ξόριξε

και μια μοναχοκόρη το κλήρονομησε

Λυγαριά λυ..

 

Πάμε στη Κύθνο.

Ναι

Στον Άγιο Κωνσταντίνο, στον Άγιο Κωνσταντίνο.

Αυτό το παίζω και με τη ζαμπούνα ε!

Στον Άγιο Κωνσταντίνο θα χτίσω κατοικιά

Να βλέπω την Κανάλα, να βλέπω την Κανάλα,

να βλέπω την Κανάλα και πίσω τα λουτρά

Η Κανάλα ποια είναι;

Είναι.. που… δεν είχαμε, είχες, έχεις που ‘χαμε πάει στην Κύθνο; Είναι χαμηλά ένα ωραίο μέρος… μέσα σε δάσος. Μου φαίνεται μοναστήρι κάτι, εκκλησιά μάλλον κάτι εκεί πέρα ναι, ναι! Αλλά πολύ ωραίο μέρος! Έχω πάει δυο φορές εκεί!

Να σου κάνω δύο τελευταίες ερωτησούλες;

Ναι, όσες θες

Και να το κλείσουμε για τώρα; Εε… Ποια είναι η δικιά ιδέα της τέλειας ευτυχίας;

Η;

Η.. η.. η δική σου ιδέα, ποια είναι η δική σου ιδέα της τέλειας ευτυχίας

Της τέλειας ευτυχίας!.. Εδώ τώρα! Όταν γεννήθηκα από μικρός, είχαμε, είχαμε τις, κατ’ αρχής είχαμε θρησκείες εκείνο το αυστηρό

Ναι

Μη ετούτο, αμαρτία! Κόλαση, καθαρτήρια, παράδεισος και ξέρω ‘γω, απαγορεύεται εκείνο απαγορεύεται το άλλο απαγορεύεται τ’ άλλο. Αυτό εγώ δε μ’ άρεσε. Και διαβάζοντας ας πούμε, πάρα πολλούς συγγραφείς, ένας ήταν αυτός, ο Νίκος Καζαντζάκης. Τί είπε ο Νίκος Καζαντζάκης; Ο οποίος έλεγξε όλη την υπόθεση του Ιησού Χριστού.

Τι έκανε;

Του Ιησού Χριστού, όλη την υπόθεση, ηπήγε κάτω στο, στην Παλαιστίνη και τα έλεγξε όλα αυτά, και δεν είναι όπως μας τα παρουσιάζανε εδώ. Αυτό το άγριο. Δεν ήταν ο Ιησούς ο άγριος, ο Ιησούς ήταν ο ελεύθερος άνθρωπος να, να ‘χει σχέση μ’ όλο τον καλό κόσμο, να βοηθάς τον δίπλα σου, να προσέχεις, ξέρω ‘γω, τα παιδιά όλα αυτά. Κατάλαβες;

Ναι ναι

Τα οποία εγώ σιγά σιγά μάθ, μεγαλώνοντας τα, τα ‘μαθα και διάλεξα αυτό το πράγμα: Δεν πιστεύω τίποτα! Δεν ελπίζω τίποτα, είμ’ ελεύθερος

Ναι

Αυτό ήθελα να ‘μουνα! Ελεύθερος! Αυτό το: «Αν δεν έρχεις την Κυριακή στην εκκλησιά θα πας στην κόλαση» εγώ το κοροϊδεύω σήμερα. Το βάλανε όταν ήμουν μικρός και γι’ αυτό τ’ απεχθάνομε αυτό το πράγμα και θα σου δω, δώσω ένα, ένα παράδειγμα, γιατί αυτό μπορεί να είναι και στην ορθόδοξη εκκλη.. θρησκεία

Ναι

Για τον καθολικισμό τώρα σου λέω. Λοιπόν.. Το 1600-700;.. Η Γαλλία, ο καθολικισμός της Γαλλίας ήταν αυτό που σου λέω εγώ, το αυστηρό! Μη, ου α πα πα. Κοιτάς εκεί στην εκκλησιά μπροστά μην τυχός γυρίσεις, κατάλαβες; Ισπανία, Ιταλία ήτανε λάσκα, η Γερμανία, Ολλανδία από πάνω όλα αυτά.. λάσκα. Έγραψε ένας συγγραφέας, το, αυτός ο συγγραφέας δεν θυμάμαι τ’ όνομα του, Γάλλος, γεννήθηκε το 1808.. και πέθανε το 1900.. το 1868. Κάπ0υ εκεί. Καμιά εξηνταριά χρόνια. Τι έγινε τώρα… αυτό το πράγμα της Γαλλίας με τη γαλλική.. προστασία που λέγανε που ‘ρχανε εδώ με του Τούρκους είχανε, είχανε φτιάξει συμμαχία. ¨Ντάξει;

Ναι, ναι, ναι

Κι όλο, όλη αυτή τη νοοτροπία τη φέρανε εδώ στα καθολικά, σ’ εμάς, ας πούμε, καθολικά. Τα οποία λιγ… τα πήραν και λίγο οι ορθόδοξοι αλλά όχι και τόσο, είναι πιο λάσκα μπορώ να πω εσάς

Ναι, όχι είναι

Και μεγάλωσα, μεγάλωσα σ’ αυτό το αυστηρό! Και λέει τώρα αυτός, γράφει μέσα είχε έρθει και στη Σύρο. Πήγε απ’ άνω στα Χρούσσα που ‘χε κάτι αρχοντικά κι ήτανε λέει τόσο ωραίο το μέρος και τους είπε, μάλιστα τον φιλοξένησε ένας εκεί πέρα.. άρχοντας και του λέει: «Και που να πας να δεις απ’ την άλλη μεριά ένα άλλο χωριό!» λέει: «Θα πάω να το δω» Και τον επαίρνει ένα παιδάκι ξυπόλυτο, ανεβήκανε τοις Νίττες και προβάλαν κι είδε την Ποσειδωνία, την Ντελαγκράτσια που την λέγανε. Και εκεί είχε κάποια αρχοντικά, ήτανε ωραίο. Και τ’ άρεσε πάρα πολύ κι έκατσε όλη μέρα εκεί. Και είχε γράψει αυτός ότι: «ο καθολικισμός της Γαλλίας, ο αυστηρός, μία μέρα θα διαλύσει» Να ‘το.

Ναι. Εε έχουν χαλαρώσει

Και ξέρεις τι, ξέρεις τι μαθ.., ξέρεις τι ακούω τώρα; Ότι ένας παππάς έχει οκτώ ενορίες στη Γαλλία. Όπως κι εδώ, όπως κι εδώ τώρα, σβήνουνε! Δε πάνε. Η νεολαία ειδικά! Κάτι λίγοι πάνε. Και τι κάνουν τώρα; λέει: «Ρε συ πιο χαλαρά».

Κατάλαβα

Α, τώρα πιο χαλαρά;

Εμένα μου μαυρίσανε την καρδιά. Άμα ήμουν μικρός. Μα γιατί ρε γαμώτο; Ο Ιησούς δεν ήτανε έτσι! Ο Ιησούς περπατούσε, βοήθαγε, αγαπούσε όλο τον κόσμο, μέχρι που συγχώρησε και αυτούς που τον εσταυρώσαν. Κι ένα άλλο, που το ‘χω πει σε πάρα πολλούς, κι εγγράμματους κι αξιωματικούς κι όλα αυτά.. Δεν παραδέχομαι τον σκέτο σταυρό, σκέτο…. Σέβομαι, όταν δω ένα σταυρό, κι απάνω τον Ιησού, εκεί που τον εκτελέσανε, τον εσκοτώσανε, τον ελιώσανε εκεί απάνω και πήραν πρότυπο αυτό το πράγμα και το κράτησαν σ’ όλες τις χριστιανικές, ορθόδοξες, όλ… όλες τις θρησκείες τις χριστιανικές, σταυρό σκέτο, σταυρό όπου να δεις σταυρό

Έχει διαφορά

Αυτό

Έχει διαφορά

Εγώ δεν το πάω. Λένε: «Δεν κάνεις το σταυρό.» «Όχι» λέω «δεν τον κάνω!» Αλλά άμα δω ένα σταυρό, μες στο σπίτι μου μέσα ή άμα δω σ’ άλλα σπίτια και δω τον Ιησού απάνω, αυτό σέβομαι.

Ναι γιατί εκεί σου θυμίζει

Γιατί εκεί απάνω τον εκτελέσανε

Στο θυμίζει κι όλας

Γιατί, γιατί να, γιατί να προσκυνάω το σκέτο. Και, και ξέρεις από που είρχε… αυτό; Από την Περσία, ήταν η ποινή θανάτου της Περσίας, ήρθε στην Παλαιστίνη και πήγε μέχρι την αρχαία Ρώμη

Μάλιστα

Και το ΄χουνε τώρα εδώ πέρα και το… και κάθε βράδυ τον ανάβουνε και φέγγει όλος ο Φοίνικας. Τι λε ρε!

Ναι ναι, τον σκέτο σταυρό, ναι!

Σοβαρά λέω.. Δε το πάω!

Ένα τελευταίο! Τι εκτιμάς περισσότερο στους φίλους σου;

Γιατί εκτιμάω;

Τι εκτιμάς, τι!

Τι εκτιμάω;

Ναι

Να είναι, γιατί βλέπω παιδιά, ακόμα και, και δύσκολα παιδιά να βρω, κάνω μαζί τους και προσπαθώ να τους, έτσι να τους φέρω να ‘ναι ήπιους κατάλαβες;

Ναι;!

Είχαμε μέσα στο σύλλογο είκοσι χρόνια, περάσανε καλά παιδιά, περάσαν άτακτα παιδιά ερχόνταν εκεί πέρα και μου λέγαν: «Ρε πως τα υποφέρεις ρε;» Ε ωπ, πήραν δρόμο και φεύγαν οι μεγάλοι, του συμβουλίου μου έτσι

Ναι ναι

Και: «Πως τα υποφέρεις;» «Δεν πειράζει» λέω «Παιδιά είναι. Ήρχαν εδώ να παίξουν, να φωνάξουν, να τραγουδήσουν, να κάνουν και καμιά διαολιά. Ε, δε πειράζει. Αυτά κάναμε» λέω «Αυτά κάναμε κι εμείς άμαν ήμασταν μικροί» Ντάξει εγώ δεν.. ήμουν ήσυχος. Κατάλαβες;

Κατάλαβα

Κι έτσι εκτιμάω όλα τα παιδιά και ακόμα και τ’ άτακτα παιδιά, βλέπεις τώρα τι γίνεται ε;.. Συμμορίες

Μάλιστα

Ξεκίνησε απ’ την Αθήνα κι έχει πάει στην επαρχία. Άκουσα στη Νάξο προχτές ένα παιδί έβαλε χάμω τον άλλον, τον έκλεψε.. του… τον έστειλε στο νοσοκομείο. Στην Ερμούπολη κάτω, παιδιά λέγανε τα κάλαντα και πήγαινε μια άλλη συμμορία, έτσι, έτσι λένε, παιδιά, ηλικία τους λίγο πιο μικρά πιο μεγάλα. Τους βάλανε χάμω τους κοπανήσαν και τους πήραν τα λεφτά που μαζέψαν απ’ τα κάλαντα

Μάλιστα

Κατάλαβες; Αυτά, φταίνε αυτοί που είναι πάνω στη.. που μας κυβερνάνε

Εε οι τηλεοράσεις

Και δεν ξέρω..

Αυτοί που μας κυβερνάνε…

Εε! Μπορεί να ‘ναι και σκόπιμα

Διάφορα

Ξέρεις, μπορεί να ‘ναι και σκόπιμα. Να τους κάτσουμε κάτω, εκεί πέρα εμείς να πουλάμε, να ‘κονομάμε, κατάλαβες;

Σίγουρα… Τέλεια

Για να τελειώσω

Ναι

Ότι αυτοί οι δύο πολέμοι, είναι στημένοι, για να κάτσουν κάτω τους λαούς. Και θα το δεις

Ναι

Θα το δεις

Ευχαριστώ πάρα πολύ!

Να ‘σαι καλά

Και πάμε να παίξουμε λιγάκι τώρα!

Κι ότι θες εδώ ήμαστε!